در تواريخ آمده اگر كسى سبدى بر روى سر مىگذاشت و در فصل ميوه از زير درختان عبور مىكرد آن قدر ميوه در آن مىريخت كه بعد از مدت كوتاهى سبد پر مىشد ! آيا سيلابى كه مايه خرابى است اينچنين مايه آبادانى شود عجيب نيست ؟ آيا اين آيت بزرگ خداى محسوب نمىشود ؟ علاوه بر همه اينها امنيت فوق العاده اى بر آن سرزمين سايه افكن بود كه آن خود نيز از آيات حق محسوب مىشد ، چنان كه قرآن بعد به آن اشاره خواهد كرد . سپس مىافزايد : ما به آنها گفتيم از اين روزى فراوان پروردگارتان بخوريد كه اين شكر او را بجا آوريد ( * ( كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّكُمْ وَاشْكُرُوا لَه ) * ) . « شهرى است پاكيزه و پروردگارى آمرزنده مهربان » ( * ( بَلْدَةٌ طَيِّبَةٌ وَرَبٌّ غَفُورٌ ) * ) ( 1 ) ( 2 ) . اين جمله كوتاه مجموعه نعمتهاى مادى و معنوى را به زيباترين وجهى منعكس ساخته از نظر نعمتهاى مادى سرزمين پاك و پاكيزه داشتند ، پاك از آلودگيهاى گوناگون ، از دزدان و ظالمان ، از آفات و بلاها ، از خشكسالى و قحطى ، از ناامنى و وحشت ، و حتى گفته مىشود از حشرات موذى نيز پاك بود . هوايى پاك و نسيمى فرحافزا داشت ، و سرزمينى حاصلخيز و درختانى پر بار و اما از نظر نعمت معنوى غفران خداوند شامل حال آنها بود ، از تقصير و كوتاهى

--> ( 1 ) « بلدة » خبر مبتداى محذوفى است ، و در تقدير چنين است هذه بلدة طيبة و هذا رب غفور . ( 2 ) آيا اين پيام الهى به وسيله پيامبرانى كه در ميان آنها مبعوث شدند ابلاغ شد چنان كه بعضى از مفسران گفته‌اند ، يا اين شرائط و احوال با زبان حال و درك عقل چنين پيامى را به آنها مىداد هر دو ممكن است .